Remont podłogi w bloku ma jedną zasadniczą pułapkę: prace rozkładają się na tygodnie, bo kolejne decyzje zapadają dopiero wtedy, gdy poprzedni etap jest już zakończony. Efekt jest taki, że mieszkanie stoi w gruzie dłużej, niż wynikałoby to z zakresu robót. Żeby tego uniknąć, trzeba ustalić kolejność i terminy jeszcze przed pierwszym uderzeniem młotka, a nie improwizować w trakcie.

Pierwszy etap to decyzja o rodzaju podłogi i sposobie montażu, bo od niej zależą wszystkie pozostałe czynności. Jeśli rozważasz deskę warstwową w mieszkaniu, sprawdź wcześniej, czy wybierasz montaż pływający czy klejony — różnią się nie tylko kosztem, ale też wymaganym podkładem i czasem schnięcia kleju. Ta decyzja determinuje, czy podłoże trzeba szlifować i gruntować, czy wystarczy wypoziomować je masą samopoziomującą. Bez tego ustalenia ekipa wchodzi na budowę i dopiero wtedy okazuje się, że trzeba czekać na materiał albo na wyschnięcie wylewki.

Drugi etap obejmuje demontaż starej nawierzchni i przygotowanie podłoża. W bloku z lat 70. czy 80. często pod wykładziną lub panelami leży stara klejona wykładzina albo parkiet na lepiku, którego usunięcie zajmuje więcej czasu niż samo układanie nowej podłogi. Warto zaplanować na to osobny blok dni, zamiast zakładać, że demontaż to kwestia jednego popołudnia. Równolegle trzeba sprawdzić wilgotność podłoża — w blokach z ogrzewaniem podłogowym lub po zalaniu sąsiada pomiar jest konieczny, bo zbyt wilgotny beton odłoży montaż o kolejne dni.

Trzeci etap to właściwy montaż i wykończenie. Aklimatyzacja materiału w mieszkaniu zajmuje od 24 do 48 godzin, a przy deskach warstwowych bywa dłuższa, jeśli paczki stały w chłodnym magazynie. Dopiero po niej można układać podłogę, montować listwy przypodłogowe i przejścia w drzwiach. Zamówienie listew i profili razem z podłogą oszczędza tydzień oczekiwania, bo dokupowanie ich po fakcie to najczęstsza przyczyna przestoju. Jeśli te trzy etapy mają z góry przypisane terminy, remont nie rozciąga się w nieskończoność.