Zarysowania na ścianach i stropach rzadko pojawiają się przypadkowo. Najczęściej to skutek decyzji podjętych na etapie szalowania i układania zbrojenia, kiedy nikt nie zweryfikował, czy pręty faktycznie leżą tam, gdzie przewidział to projekt. Beton ma to do siebie, że wiernie utrwala każdy błąd montażowy, a naprawa takiego zaniedbania kosztuje znacznie więcej niż chwila uwagi przed wylaniem mieszanki.

Najczęstszym grzechem jest zbyt mała odległość prętów od deskowania. Gdy zbrojenie zostaje dociśnięte do szalunku, po rozdeskowaniu okazuje się, że otulina zbrojenia praktycznie nie istnieje, a stal zaczyna rdzewieć przy samej powierzchni. Rdza zwiększa objętość, napiera na beton i z czasem tworzy rysy biegnące wzdłuż prętów. Podobny efekt daje brak podkładek dystansowych, które ktoś uznał za zbędny wydatek i zdjął je tuż przed betonowaniem.

Drugi problem to sztywne podparcie zbrojenia i szalunku. Zbyt rzadkie stemplowanie stropu powoduje ugięcie deskowania pod ciężarem mokrego betonu, a wraz z nim przesunięcie prętów w dół. Po stwardnieniu mieszanki zbrojenie nie pracuje już w strefie rozciąganej, tylko wisi gdzieś w środku przekroju, więc pojawiają się rysy zginające. Niewłaściwie zamocowane pręty rozdzielcze i strzemiona również tracą funkcję, bo nie utrzymują rozstawu, do którego zostały zaprojektowane.

Kolejna przyczyna to pośpiech przy betonowaniu. Zbyt szybkie wylewanie z dużej wysokości wypycha pręty z ich pozycji, a wibrowanie buławą wprost w zbrojenie rozluźnia całą kratownicę. Zarysowania ujawniają się dopiero po miesiącach, gdy konstrukcja zaczyna pracować pod obciążeniem użytkowym. Wtedy trudno już ustalić, co dokładnie poszło nie tak, i pozostaje kosztowna iniekcja lub wzmacnianie. Dlatego kontrola rozstawu podkładek, stabilności szalunku i sposobu zagęszczania betonu jest tańsza niż jakiekolwiek późniejsze naprawy.